Rozdział 1

Droga z baru do miejsca, w którym mieszkał, nie była długa i prowadziła przez las. Las, który w nocy wydawał się żyć własnym życiem. Mało kto wybierał się na przechadzki po zachodzie słońca, chyba że musiał, lub miał ku temu jakiś określony cel.

Ogromne skupisko drzew skrywało w sobie mnóstwo tajemniczych miejsc o, których wielu chroniących się w lesie nie miało pojęcia. On sam zdołał odkryć spory obszar, obejmujący tereny okalające jezioro, które schowane w centrum lasu było niczym jego serce. Woda rozdarła swe obrzeże aż na kilkaset kilometrów wzdłuż i wszerz, zatopiwszy co stało na jej drodze, do momentu gdy nagle uznała swój ogrom za wystarczający.

Hunter usłyszał szamoczącego się w liściach brzozy ptaka. Uniósł głowę i w ciemności nocy szukał wzrokiem ptaszyska. Cień jak błyskawica przeleciał na gałąź rosnącego obok dębu, który piął się w górę czterdzieści metrów i niczym parasol ochronny przykrywał swymi mosiężnymi konarami żyjące pod nim istoty.

Usłyszał zgrzyt pazura o korę. Spojrzał na siedzącą na gałęzi kolejnego dębu kilka metrów przed nim sowę, wpatrującą się w niego jak w obraz. Żółte oczyska odbijały się na tle jej szarego puchu, a ciemniejsze pręgi na jej piórach falowały pod wpływem delikatnego nocnego wiatru.

Z prawej strony zahuczała inna sowa. Żółtooka zaraz skierowała głowę w tamtą stronę i odpowiedziała swojej siostrze. Hunter ruszył dalej przed siebie, a dźwięki ruszyły razem z nim. Pomruki zwierząt, dziwnych istot, szmer liści i zgrzyt gałęzi. Kroki stawiane na ścieżkach przez ludzi znających drogę lub nie.

Niebieskooki potrafił wyczuć, gdy ktoś kroczył w lesie niepewny swojej wędrówki. Jego wyostrzony wzrok i słuch odbierały bodźce wyraźniej, pozwalając mu sprawniej poruszać się pośród otaczającej go dzikości, zachowując jednocześnie czujność. Najbardziej zniewalający był jednak zapach, unoszący się w zimnym, owianym ciemnością powietrzu, niczym dusza wznoszącego się jak mur lasu i stworzeń w nim żyjących.

Znieruchomiał ponownie i zamknął oczy. Do jego nozdrzy dotarła woń sierści jelenia, którą zdążył już nawet polubić. Od wschodu dryfował swąd gaszonego ogniska, które wcześniej rozpalił pewnie jeden ze „strażników lasu”, sprawdzający bezpieczeństwo w okolicy. Po charakterystycznej woni jeziora wyczuł, że niewiele zostało mu do celu.

Zza jego pleców dochodził smród padliny. Szmer pod jego nogami powiadomił go, że zbliżał się do osady harujących w pocie czoła mrówek. Postawił prawy but dalej od ich mrowiska i skierował się na znaną sobie ścieżkę, odchodzącą w prawo. Gałąź buku odstająca prostopadle do pnia stanowiła element pozwalający każdemu trafić do domu. Zawieszona na końcu cieniutka biała nitka potwierdzała, że ścieżka prowadziła w dobrym kierunku. Im bliżej jeziora Hunter się znajdował, tym gęstsza dróżka się stawała. Liście krzewów i igły zawadzały o jego kurtkę, narzucony kaptur i kołczan.

Zza cienkich nachodzących na siebie nad ścieżyną gałęzi dostrzegł falującą czarną wodę. Tutaj przyroda była bardziej niespokojna niż w głębi zielonego królestwa, woda pobudzała wszystko wokół siebie, przez co miało się wrażenie, że natura prowadzi ze sobą rozmowy, lecz zrozumiałe tylko dla siebie samej. Szmery, trzaski, szumy, chlupot wody – to wszystko w uszach Huntera brzmiało jak burzliwa narada. Zawsze przechodząc tędy nocą myślał o tym, jak niezwykłą i potężną moc ma w sobie przyroda, której żaden człowiek nie jest w stanie przezwyciężyć. Nawet taki jak on.

Gdy szedł wzdłuż jeziora, jego cel pojawił się w polu widzenia. W tym jednym budynku byli osadzeni – bo czasem trudno było powiedzieć, aby mieszkali – tacy jak on. Ci, którzy urodzili się zwykłymi ludźmi, a okazali mutantami, których władza odebrała rodzinom i wysłała do tego miejsca. Kto próbował uciec, ginął.

Niektórzy z nich przywykli do swoich pseudonimów tak bardzo, że zapominali, jak naprawdę się nazywają. Nie mogli używać swojego nazwiska, odkąd ich umiejętności zostały odkryte. Ich tożsamość była powoli wymazywana, zastępowana przez obraz potwora czy żołnierza, którym każdy po części się stawał.

Położył dłoń na klamce. Gdy drzwi rozpoznały jego linie papilarne, usłyszał trzask zamka i wszedł do budynku. Odłożył łuk na ziemię i zmrużył oczy, gdy zauważył smugę światła wydostającą się przez uchylone drzwi do małego pokoju niedaleko. Domyślał się, co to mogło oznaczać. Powoli podszedł do pomieszczenia i wystawił głowę do środka. Shine przerwała rozcieranie ziółek moździerzem aby spojrzeć na niego i uśmiechnąć się smętnie.

- Późno już – powiedział. – Nie męcz się tak.

- Chaos prawdopodobnie znów zużyje dzisiaj całość – zameldowała.

Blondyn westchnął.

- Shine, ale my nie mamy tutaj dwóch Chaosów, aby tyle eliksirów było nam potrzebne.

- Ale ja czuję się bezpieczniej, gdy mam zapas.

Hunter zacisnął usta w cienką linię. Nie podobało mu się to. Drobna blondynka często siedziała do późnej nocy nad swoimi eliksirami, które nierozważny pseudo samuraj zużywał niemal po każdej swojej misji, z której zdawało się, że specjalnie wychodził nie bez szwanku.

Chłopak patrzył z podziwem nie tylko na Shine, ale również na jej pracownię. Wszystko było uporządkowane, czyste, od najmniejszej probówki, przez zadbane rośliny na szerokim parapecie, po staranne warkocze na głowie dziewczyny. Widział, jak peszyła się za każdym razem gdy się jej przyglądał. Był w jej pracowni niczym słoń w składzie porcelany, ale coś go tam zatrzymywało. W tym miejscu, przy Shine, czuł się jak w domu.

- Długo jeszcze? – zapytał.

- Niecała godzina – odpowiedziała dziewczyna.

Hunter pokiwał głową.

- Przyjdę jeszcze – obiecał, po czym zamknął powoli drzwi i ruszył do innego pomieszczenia.

Chaos leżał na łóżku, a Shadow zanurzała kolejną nić w eliksirze. Nawet w takiej sytuacji chłopak był idealnym uosobieniem swojego pseudonimu – jego w całości pokryte kolorowymi tatuażami plecy tym razem były również przyozdobione trzema sporymi rozcięciami idącymi przez prawie całą długość. Kok, w który związał swoje czarne, kręcone włosy, był tak potargany, że nie wyglądał za niczym.

Shadow cierpliwie wbiła igłę w rozszarpany kawałek skóry rannego i przeciągnęła nić. Gdyby nie eliksir tworzony przez Shine, Chaos dawno nie miałby swoich tatuaży, które pokrywały całe jego ręce, a potem przechodziły od karku, aż na uda.

Chłopak zacisnął pięści, gdy Shadow przeszła do następnej rany. Jeżeli w umyśle Huntera było jeszcze jakieś miejsce na współczucie, to przyćmiło się ono ulgą, że tym razem Chaos nie przeszkodzi mu w misji.

- Znowu terrodaktyl? – zapytał blondyn od niechcenia.

Skośnooki pokiwał głową. Był cały spięty, było widać, że cierpiał przez szycie ran żywcem, ale nigdy nie unikał bólu i wydawał się być z niego dumny.

- One już mnie chyba rozpoznają – odpowiedział, gdy złapał oddech.

- Kiedyś zakradną się pod twoje łóżko i w nocy, jak już się położysz, wyjdą i cię zjedzą – roztoczył wizję Hunter.

- Jestem zbyt kościsty – stwierdził Chaos. Miał rację. Pod jego niby umięśnioną klatką piersiową odznaczały się odstające żebra, które można było policzyć. – A wnętrznościami się nie najedzą. Mogę ci zagwarantować, że nie będą tego próbować, bo nie dość że zero wyżerki, to jeszcze musiałyby zostawić kości, które dawałyby świadectwo, że istniałem.

Shadow przewróciła oczami. Była przyzwyczajona do opatrywania ran, ale gdy wyobrażała sobie wszystkie żarciki Chaosa, czasem robiło jej się niedobrze.

- Idziesz na misję? – zapytała Huntera, aby zmienić temat.

Blondyn przytaknął. Wolał nie zdradzać, dokąd, bo jeszcze Chaos podniósłby się, wziął miecz w rękę i zrobił rzeź gdzieś niedaleko doliny niebieskich mgieł. Jednak tym razem nawet nie wytknął mu, jak bardzo marnował czas. Musiał być po naprawdę ciężkiej walce.

Hunter skorzystał z okazji, że nie zaczęli kłótni i szybko wyszedł z pokoju. Zapukał do pracowni Shine i gdy pozwoliła mu wejść, usiadł przy stole naprzeciw niej. Przyglądał się, jak w skupieniu odmierzała kilka kropli płynu z probówki i dodawała go do świeżo powstającego wywaru.

- Jakieś zamówienia? – zapytał cicho.

Dziewczyna spojrzała na niego z niedowierzaniem.

- Znowu wychodzisz na noc? – zapytała.

- Hodowca smoków eteru przeprowadza je przez dolinę niebieskich mgieł – wyjaśnił. – Raczej będzie ich pilnował, ale zawsze mogę się czegoś dowiedzieć. Albo on może się zagapić, a wtedy to ja będę ratował jego podopiecznych.

Shine pokiwała głową. Starała się nie być nadopiekuńcza w stosunku do cztery lata starszego, o głowę wyższego faceta, ale i tak martwiła się o niego przy każdej misji. Shadow zawsze powtarzała jej, że niebezpieczeństwa, w które pakował się Hunter były niczym w porównaniu do tych, z jakimi mierzył się Chaos, lecz Shine nie potrafiła tak po prostu się uspokoić. Jej umysł podpowiadał jej scenariusze mnóstwa wypadków, które przecież zawsze mogły się wydarzyć, tym bardziej jeśli ktoś czyhał na przestępcę.

Wszystko zaczęło się dwa tygodnie wcześniej, wraz z pierwszym atakiem na młodego smoka światła, niedaleko miasta. Stwór został pozbawiony łusek oraz pazurów i pozostawiony z takimi obrażeniami skonał zanim właściciel zdążył wrócić do domu.

Od tego czasu ataki zaczęły się nasilać, a schwytanie mordercy stało się powszechnym celem i wyjątkową obsesją Huntera i Chaosa. Zajmowali się tą sprawą bardziej niż hodowcy, poświęcali własny spokój i siłę tylko po to, aby niemal codziennie odnosić porażki. Być może osiągnęliby coś, gdyby połączyli swoje siły, lecz to było niemożliwe; ich sposób myślenia i działania kłóciły się ze sobą do tego stopnia, że czasem nawet jeden szkodził drugiemu.

Zasadnicza różnica była taka, że Hunter twierdził, że mordercą był człowiek – bo tylko istota rozumna mogłaby zaplanować sobie wykorzystywanie smoczych łusek do swoich celów; zdaniem Chaosa jednak żaden człowiek nie ośmieliłby się atakować tak potężnych istot – dlatego chłopak szukał odpowiedzialnych za morderstwa potworów.

Ani jeden, ani drugi nie znalazł niczego, co mogłoby ich naprowadzić na rozwiązanie tajemnicy. I z nikąd nie nadchodziły żadne podpowiedzi.

***

Zaczął ostrożnie schodzić po pojawiających się w coraz większej ilości kamieniach. Wystawały nieregularnie z obrośniętej trawą ziemi i stanowiły pułapkę dla tych, co nie patrzyli pod nogi.

Skryta w dole dolina niebieskich mgieł była idealnym miejscem dla kogoś kto chciał się ukryć lecz zarazem kryła niebezpieczeństwo. Nigdy nie można było mieć pewności czy ktoś lub coś nie czai się we mgle i nie zaatakuje. Każdy kto postanowił zapuścić się w gąszcz drzew otulonych niebieską poświatą jak kocem brał ze sobą broń. Wielu zabierało ze sobą smoki bądź inne stworzenia, będące ich współtowarzyszami wypraw. W pewnych momentach Hunter czuł, że brakuje mu jakiegoś zwierzęcego kompana ale do tej pory łuk był wystarczającym jego towarzyszem. Czuł się pewnie ściskając go w dłoni i słysząc szurające o siebie strzały w kołczanie na plecach.

Im bardziej się zbliżał do doliny tym mniej wyraźniejszy otaczający go świat się stawał. To w takich momentach doceniał swój dar najbardziej.

Liście drzew coraz częściej pokryte były delikatną rosą od znajdującej się niedaleko mgły a kamienie stawały się coraz bardziej śliskie.

Poczuł jak but ześlizguje się ze skały i jak grawitacja ciągnie go do tyłu na plecy. "Złap się czegoś" glos w jego głowie natychmiast wydał komendę przebijając nagłe przewidywania upadku i myśli biegnące jak szalone za makabrycznymi scenariuszami.

W ostatniej chwili chwycił sie czegokolwiek co miał w zasięgu ręki i przytrzymawszy się jednej z gałęzi zawisł nad kamienną ścieżką. Jego oddech stał się jeszcze bardziej niespokojny. Cisza świdrowała w uszach a przed oczami tańczyły rozmazane czubki drzew. Przymknął oczy i po chwili znów je otworzył. Spojrzał w dół i w duchu zaczął dziękować, że los oszczędził mu zjeżdżalni po skałach do samej doliny. Nie przeżyłby tego i był tego świadomy. Teraz musiał uważać jeszcze bardziej.

Poprawił uścisk na gałęzi i powoli oparł lewy but na trawie, która w niewielkich ilościach wystawała spośród skał. Trzęsąc się jeszcze nieco z nagłego strachu postawił drugą nogę na wgłębieniu w kamieniu i powoli się wyprostował. Otarł pozdzierane od kory dłonie o rękawy kurtki. Zapiekły, ale nie przejął się tym. Postanowił, że gdy dojdzie do doliny przemyje je lekiem od Shine, w który zawsze go zaopatrywała.

Skupił się chwilowo na swoich wyostrzonych zmysłach by ocenić wszelkie niepokojące dźwięki i obrazy w okolicy. Cisza.

Otoczył ponownie wzrokiem ścieżkę w dół zbocza. Westchnął i ostrożnie postawił krok. Zeschnięte liście i gałęzie zaskrzypiały pod podeszwami jego ciężkich butów.

Dopiero po chwili uświadomił sobie, że kroki które słyszał nie były tylko jego. Kilkadziesiąt metrów dalej po tej samej ścieżce brnęły do przodu trzy majestatyczne smoki. Hodowca nie wyglądał tak, jak Hunter sobie wyobrażał. Miał posiwiałe włosy i nie był zbyt wysoki, ale było po nim widać, że potrafił utrzymać kontrolę nad smokiem.

Łucznik zatrzymał się za drzewem i zaczął obserwować powoli przesuwające się w jego stronę istoty. Żywioł eteru był bardzo rzadko spotykany u smoków, dlatego blondyn spodziewał się ataku mordercy z każdej strony. Handel wyjątkowymi, złotawymi łuskami zapewne przyniósłby wielką korzyść.

Jeden ze smoków rozpostarł skrzydła – ogromne i potężne, ale jednocześnie delikatne – złożone z grubych, długich piór. Hunter zatrzymał na nich swój wyczulony wzrok, podziwiając ich grację, o którą nikt nie podejrzewałby tak wielkiego stwora. Smoki eteru były nadzwyczajne piękne; ale mimo tego, tak jak reszta ich gatunku nie potrafiły lecieć w obrębie doliny niebieskich mgieł.

Gdy obiekty jego obserwacji były już prawie centralnie przed nim, Hunter usłyszał szelest w drzewach tuż za nimi – był tak cichy, że nawet smoki go nie usłyszały, ale łucznik uniósł się lekko, aby w razie czego szybko zareagować.

Potem słyszał już tylko dźwięk kroków czterech postaci, powoli oddalających się od jego miejsca obserwacji. Cały czas patrzył w miejsce, z którego dobiegł tamten dźwięk, ale niczego nie dostrzegł.

Ostatni ze smoków obejrzał się za siebie i przez moment Hunter miał wrażenie, że stwór dostrzegł go swoim inteligentnym spojrzeniem – ale w tym momencie smok odwrócił się, a chłopak przeniósł wzrok na jego umięśnione łapy stąpające wyjątkowo cicho po nierównym podłożu.

Gdy grupa szykowała się do odlotu, Hunter był już zupełnie spokojny, ale i jednocześnie zawiedziony. Co prawda nie lubił patrzeć na skutki ataków na smoki, ale misje, na których zupełnie nic się nie działo, jeszcze bardziej go złościły. Poczucie straconego czasu, który w dodatku mógł wykorzystać na sen, powoli doprowadzało go do szału.

Zebrał się do odwrotu gdy tylko ostatni smok wzbił się w powietrze. Nawet nie spojrzał, dokąd zmierzały. Zbliżał się ranek, a droga, którą miał do pokonania, nie była krótka.

Schyliwszy głowę, przeszedł pod pnącymi się nisko gałęziami drzewa, które zataczały nad ścieżyną lekki łuk. Jego magiczna zdolność pozwalała mu unikać niepotrzebnych uderzeń czy zadrapań. Dobry wzrok zawsze wyostrzał przeszkodę na drodze. A nie lubił gdy na jego ciele znajdowały się siniaki i szramy, denerwowały go, ponieważ przypominały o bólu i sytuacjach kiedy został zadany. A sama pamięć przeszkadzała w skupieniu i logicznym myśleniu.

Gdy minął sklepienie zielonych liści nad swoją głową i zaczął się prostować poczuł jak wystające z kołczanu na plecach strzały zahaczają o coś na drzewie. Zarejestrował ciche łupnięcie o ziemię i od razu odwrócił się na pięcie, w międzyczasie z wrodzoną sprawnością  wyjmując strzałę i opierając ja o cięciwę. Był gotowy do strzału.

Od lekkiego podmuchu wiatru jaki wytworzył szybkim ruchem ciała, liście bujały się na gałęziach drzew i krzewów a resztki suchego piachu wciąż opadały na ziemię po tym jak wyrył w niej butem dziurę. Ale na jego drodze nie było nikogo. Od razu przypomniał sobie tamten szelest. Skupił się na zmyśle słuchu i próbował zarejestrować kolejny niepokojący dźwięk wokół, ale nic go nie zaniepokoiło.

Dopiero gdy powoli schował strzałę, spojrzał na ścieżkę przed sobą i dostrzegł ciemną plamę na piachu. Zgrzytając butami po ziarnach piasku podszedł do znaleziska.

Przykucnął i przyjrzał się. Stworzenie musiało leżeć na gałęzi po tym jak zaatakował je jakiś drapieżca, a zwisające skrzydło zawadziło o strzały.

Wzdrygnął się gdy nietoperz wydał z siebie cichy pomruk. Znów zazgrzytał piach pod jego butami gdy lekko cofnął się w tył. Był pewien ze zwierzę nie żyje, ale ono najwyraźniej wciąż próbowało walczyć.

Obserwował stworzenie przez dłuższą chwilę.

- Nie. Nie ma mowy, nie zostawię Cię tutaj - szepnął, nie będąc pewien czy dobrze robi, biorąc nietoperza na ręce. Wyjął z kieszeni spodni czarną chustę w białe wzory którą dala mu kiedyś Shine by miał w co wytrzeć brudną twarz i ręce. Nigdy nie pozwolił by na prezent od niej spadł choć pyłek jakiegokolwiek brudu. Ale teraz to zupełnie inna sytuacja.

Delikatnie owinął nietoperza w chustę i trzymając go na dłoni blisko swojego ciała, by jakoś go ogrzać ruszył w dalszą drogę do domu. W jego głowie jak znikąd pojawiła się myśl, że chciałby by stworzenie wróciło do zdrowia. Spojrzał na jego zamknięte oczka, które lśniły się delikatnie w złoto pomarańczowym blasku budzącego się słońca, które niespodziewanie wyjrzało znad horyzontu.

- Niedługo będziemy w domu - powiedział do nowego towarzysza i dalej żwawo kroczył przed siebie. W lewej ręce mocno trzymał łuk, w drugiej delikatnie małego nietoperza, a wschodzące słońce budziło las do życia.

O ludzie, widziałam tutaj tragiczną literówkę, ale nie mogę jej znaleźć. Jak ktoś ją wypatrzy, to niech mi powie.
Chciałam przekazać kilka słów na wstępie, bo ten blog działa trochę inaczej niż poprzednie, pod którymi się podpisywałam. Jeśli ktokolwiek czytał to kiedyś na komputerze, to widział, że w zakładce z autorami są dwie osoby; piszemy we dwójkę, Aina (tak, ta z MU) i ja. Wydarzyło się tak dlatego, że pewnego dnia Aina rzuciła mi żarcik, że może zaczniemy coś takiego pisać, a ja nie odpuściłam i... oto blog. Praktycznie może się z nim wszystko stać, bo Aina nie spierdzieliła sobie życia tak jak ja i ma wymagające studia, które niedługo się zaczną, zabierając jej czas na pisanie, którego i tak zbyt wiele nie ma; a poza tym ma też swoje, ważniejsze opowiadanie (do którego publikowania namawiam ją jakoś dwa lata). Także jak na razie ja jestem podjarana, ale możliwe, że opowiadanie zaraz się sypnie.
Dzięki temu że piszemy we dwie, opowiadanie będzie bardziej zróżnicowane. Aina skupia się bardzo na świecie przedstawionym, gdy mi obojętne, czy bohater przeszedł obok dębu czy buku, nawet ich nie rozróżniam. Od mojej współautorki można się również spodziewać różnych zagadek, dużo szczegółów i jakby bardziej wyrafinowanego języka. Moje sceny zazwyczaj idą szybko i zawierają moje trzy ulubione rzeczy; smoki, rany i pół Japończyków. Jak się można domyślić, większość scen z Hunterem jest napisane przez Ainę, a większość z Chaosem przeze mnie. W tym rozdziale jest tak mniej więcej po połowie i jestem bardzo ciekawa, czy ktoś rozróżni momenty, w których urywa się narracja jednej, a zaczyna drugiej.
Kończę tą notkę autorską bo jeszcze napiszę ją dłuższą niż rozdział.
Uszanowanko.
PS. Zapomniałam przy prologu powiedzieć jaka ważna jest playlista i że pierwsza piosenka pasowała do prologu w cholerę, a z kolei tutaj na końcu, gdy słońce wschodzi, słyszę refren czwartej.
Żeby nie było, credit za obrazek użyty w rozdziale: Effett na tumblrze